Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2015

ΕΙΚΟΣΙ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Για ν' ακους εσύ
Οι λέξεις μου
κάποιες φορές λεπταίνουν
σαν τα ίχνη των γλάρων στην αμμουδιά.

Περιδέραιο, κουδούνι μεθυσμένο
για τ' απαλά σαν τα σταφύλια χέρια σου.

Και τις βλέπω μακρινές τις λέξεις μου
Πιο πολύ από δικές μου είναι οι δικές σου.
Σκαρφαλώνουν στον παλιό μου πόνο σαν κισσός.

Έτσι σκαρφαλώνουν στους νοτισμένους τοίχους.
Κι η αιτία είσαι εσύ γι΄αυτό το αιματηρό παιχνίδι.

Έτσι διαφεύγουν απ΄ τη σκοτεινή κρυψώνα μου.
Όλα γεμάτα από σένα, όλα γεμάτα.

Πριν από σένα κατοικούσαν τη μοναξιά που πιάνεις,
κι είναι συνηθισμένες από σένα πιο πολύ στη θλίψη μου.

Τώρα θα ήθελα να πουν αυτό που θέλω να σου πω
και συ να τις ακούς όπως θέλω να άκουγες εμένα.

                                                          Πάμπλο Νερούδα


photo by @olanap


Σάββατο 29 Αυγούστου 2015

ΣΕ ΠΑΛΑΙΟ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ

Φίλε η καρδιά μου τώρα σα να εγέρασε,
τελείωσεν η ζωή μου της Αθήνας,
που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε
και με τη πίκρα κάποτε της πείνας.

Δε θα' ρθω πια στο τόπο που πατρίδα μου
τον έδωκε το γιόρτασμα της νιότης,
παρά περαστικός, με την ελπίδα μου,
με τ'όνειρο που εσβήστη, ταξιδιώτης.

Προσκυνητής θα πάω κατά το σπίτι σου
και θα μου πουν δε ξέρουνε τι εγίνης.
Μ' άλλον μαζί θα ιδώ την Αφροδίτη σου
κι' άλλοι το σπίτι θα' χουν της Ειρήνης.

Θα πάω προς την ταβέρνα, το σαμιώτικο
που επίναμε για να ξαναζητήσω.
Θα λείπεις, το κρασί τους θα' ναι αλλιώτικο,
όμως εγώ θα πιω και θα μεθύσω.

Θ' ανέβω τραγουδώντας και τρεκλίζοντας
στο Ζάππειο που ετραβούσαμεν αντάμα.
Τριγύρω θα' ναι ωραία πλατύς ο ορίζοντας,
και θα' ναι το τραγούδι μου σαν κλάμα.

                                                     
                                                    Kώστας Καρυωτάκης

photo by @olanap

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015

Το υπόγειο




Αν άρχιζε ο Θεός μια μέρα να μετράει όσα έφτιαξε,
άστρα, πουλιά, σπόρους, βροχές, μητέρες, λόφους,
θα τέλειωνε ίσως κάποτε.Εγώ κάθομαι εδώ, ολομόναχος,
μέσα σε τούτο το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
και μετράω τα σφάλματα που έκανα, τις μάχες που έδωσα,
τις δίψες, τις παραχωρήσεις,
μετράω τις κακίες μου, κάποτε θαυμαστές, τις καλοσύνες μου
συχνά επηρμένες, μετράω, μετράω, δίχως ποτέ μου να τελειώνω-α, εσείς,
εσείς ταπεινώσεις, αλτήρες της ψυχής μου,
βαθύ, θρεπτικό ψωμί, αιώνιε πόνε μου,
όλη η δροσιά του μέλλοντος τραγουδάει μες τις κλειδώσεις μου
την ίδια ώρα που μου στρίβει το λαρύγγι η πείνα χιλιάδων φτωχών προγόνων,
κι ω ήττες, συντρόφισσές μου, που μέσα σε μια στιγμή
 με λυτρώσατε απ' τους αιώνιους φόβους της ήττας.

Είμαι κι' εγώ ένας Θεός μες στο δικό του σύμπαν, σε τούτο
το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
ένα σύμπαν ανεξιχνίαστο κι' ανεξάντλητο κι' απρόβλεπτο,
ένας θεός καθόλου αθάνατος,
γι' αυτό και τρέμοντάς από έρωτα για κάθε συγλονιστική ,
κι' ανεπανάληπτη στιγμή του.

                                                                   ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

phot by @olanap

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2015

ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Είμαι το λουλούδι που σιγά το τρώει το κρυφό σαράκι .
Δε με τυραννάει το άγριο κακοκαίρι, όπως τ'αλλα εμένα
και της χλωμιασμένης μου όψης δε μαδάνε ένα ένα τα φύλλα.
Οι καλές οι μοίρες κ' οι κακές καρτέρι κι αν μώχουν στημένα.
σάμπως πεταλούδες να με τριγυρνάνε νοιώθω ανατριχίλα.

Είμαι το λουλούδι που σιγά το τρώει το κρυφό σαράκι .
Γέννημα και θρέμμα στην ψυχή μου μέσα το κακό φωλιάζει.
Και ζωή και χάρος είμαι, απ' τη γελάστρα τύχη δεν προσμένω.
Αψηλό κι' ωραίο στήνω το κορμί μου κι' άλλο δε μου μοιάζει.
Όμως όταν δείξω τις πληγές μου στ'αστρα θα' μαι πεθαμένο.

                                                                       
                                                               Μαρία Πολυδούρη

photo by @olanap

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2015

Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ , ΠΡΩΤΟ ΧΡΕΟΣ ( ΑΣΚΗΤΙΚΗ)

 

Ήσυχα , καθαρά , κοιτάζω τον κόσμο και λέω: "Όλα τούτα που θωρώ, γρικώ , γεύουμαι , οσφραίνουμαι κι' αγγίζω είναι πλάσματα του νου μου.
Ο ήλιος ανεβαίνει , κατεβαίνει μέσα στο κρανίο μου. Στο ένα μελίγγι μου ανατέλνει ο ήλιος , στο άλλο βασιλεύει ο ήλιος.
Τ' άστρα λάμπουν μέσα στο μυαλό μου , οι ιδέες , οι άνθρωποι και τα ζώα βόσκουν μέσα στο λιγόχρονο κεφάλι μου , τραγούδια και κλάματα γιομώνουν τα στρουφιχτά κοχύλια των αυτιών μου και τρικυμίζουν μια στιγμή τον αγέρα.
Σβήνει το μυαλό μου , κι' όλα , ουρανός και γης ,αφανίζουνται.
"Εγώ μονάχα υπάρχω!" φωνάζει ο νους μου.

                                                                                           Νίκος Καζαντζάκης      

  photo by @olanap  


Πέμπτη 7 Μαΐου 2015

ΕΙΚΟΣΙ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Το τελευταίο φως σε τυλίγει
στη φλόγα του τη θνητή.
Πονεμένη . Σοβαρή .Απορημένη.
Πίσω σου φέρνει βόλτες
το καρουσέλ των αστεριών.
Πονεμένη.Απορημένη.Βουβή
προφέρεις μια λέξη απέραντη.
Πονεμένη.Απορημένη.Ωχρή.
Ένα τσαμπί του ήλιου
μου λέει αντίο από το σκοτεινό σου ρούχο.
Πίσω σου ξεμακραίνει
η απέραντη έλικα του δειλινού.


                          Πάμπλο Νερούδα

photo by @olanap

Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015

ΠΑΤΡΙΔΕΣ



Όπου βογγάει το πολυκάραβο λιμάνι
απ' άγριο κύμ' απλώνεται δαρμέν' η χώρα,
και δε θυμάται μήτε σαν ονείρου πλάνη
τα πρωτινά μετάξια της τα πλουτοφόρα.

Πολύκαρπα τ' αμπέλια την πλουτίζουν τώρα,
το κάστρο της φορεί , παλαιικό στεφάνι,
δίψα του ξένου , Φράγκου , Τούρκου , από την ώρα
που το διπλοθεμέλιωσαν οι Βενετσάνοι.

Ένα βουνό αποπάνω της αγρυπνοστέκει,
κι ο Παρνασσός λευκοχαράζει στον αέρα
βαθιά , κι' ο ρουμελιώτης ο ζυγός παρέκει.

αυτού πρωτάνοιξα τα μάτια μου στη μέρα,
κ' η μνήμη μου σαν όνειρο του ονείρου πλέκει
γλυκειά μισοσβησμέν' εικόνα , μια μητέρα.

                                          Κωστής Παλαμάς




photo by @olanap

Τρίτη 17 Μαρτίου 2015

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΩΠΑΙΝΕΙ



         


Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη ενός ατέλειωτου χωρισμού
κι' εγώ έζησα σε νοικιασμένα δωμάτια , 
με τις σκοτεινές σκάλες του που οδηγούνε στο άγνωστο
που με τις μεσόκοπες σπιτονοικοκυρές που αρνούνται,
κλαίνε λίγο και ύστερα ενδίδουν και τ' άλλο πρωί αερίζουν το σπίτι
απ' τους μεγάλους στεναγμούς , στα παλαιικά κρεβάτια
 με τα πόμολα στις τέσσερις άκρες ,
πλάγιασαν και ονειρεύτηκαν πολλοί περαστικοί αυτού του κόσμου
κι' ύστερα αποκοιμήθηκαν, γλυκείς και απληροφόρητοι, σαν τους νεκρούς 
στα παλιά κοιμητήρια-
όμως
εσύ σωπαίνεις, 
γιατί δε μιλάς ,
πες μου γιατί ήρθαμε εδώ;
από που ήρθαμε;
Κι' αυτά τα ιερογλυφικά της βροχής πάνω στο χώμα
τι θέλουν να πουν;
Ω αν μπορούσες να τα διαβάσεις , όλα θ' άλλαζαν.

Όταν τέλος , ύστερα από χρόνια, ξαναγύρισα, δε βρήκα παρά τους
ίδιους έρημους δρόμους , το ίδιο καπνοπωλείο στη γωνιά
κι' ολόκληρο το άγνωστο την ώρα που βραδιάζει.


                                                                   Τάσος Λειβαδίτης

photo by @olanap

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2015

ΤΑΞΙΔΙ ΜΕΓΑΛΟΦΥΕΣ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟ



Όταν το βαπόρι σφύριξε "αναχώρηση"
Ήμουν ριγμένος στο αμπάρι
Και δεν είδα τον κόσμο να φεύγει.
Να επιστρέφει στην αρχή του
Στις πρώτες ώρες της δημιουργίας...

Στους θολούς κείνους καιρούς
Όπου όλα ήταν λάσπη και φωτιά,
Που μέσα της έβραζαν ανάκατα
Όνειρα , ζώα και πουλιά.

Όταν σφύριξε το βαπόρι " αναχώρηση"
Εγώ ήμουν κοιμισμένος.Και δεν είδα
Να λύνουν τους κάβους
Και να μας κόβουν απ' τη ζωή.

Δεν ήξερα ότι προορισμός μας ήταν
Το " ταξίδι για το ταξίδι".
Κάτι σαν το φαντό της Πηνελόπης
Που όλο υφαίνεται και τελειωμό δεν έχει.

Ένας μοντέρνος πύργος της Βαβέλ ήταν
Που η πολυγνωσία
Ξεμώρανε τους οικοδόμους της
Και χτίσανε τον πύργο στο μυαλό τους.

Όταν το βαπόρι σφύριξε "αναχώρηση"
Δεν ήξερα πως φεύγουμε για την Ουτοπία
Και πως συντρίψαμε τις άγκυρες
Για να μη φτάσουμε ποτέ και πουθενά.

Την ώρα που σφύριξε το βαπόρι
Δεν έφυγε το βαπόρι.Έφυγε ο Κόσμος.

Τι καλά που χάσαμε τον κόσμο
Και δεν χάσαμε το βαπόρι!

                                  Μενέλαος Λουντέμης


photo by @olanap


Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015

ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ



Επεκτείνομαι και βιώνω
παράνομα
σε περιοχές που σαν υπαρκτές
δεν παραδέχονται οι άλλοι.
Εκεί σταματώ και εκθέτω
τον καταδιωγμένο κόσμο μου,
εκεί τον αναπαράγω
με πικρά και απειθάρχητα μέσα,
εκεί τον αναθέτω
σ' έναν ήλιο
χωρίς σχήμα , χωρίς φως,
αμετακίνητο,
προσωπικό μου.
Εκεί συμβαίνω.

Κάποτε όμως,
παύει αυτό.
Και συστέλλομαι,
κι' επανέρχομαι βίαια
(προς καθησυχασμόν)
στη νόμιμη και παραδεκτή
περιοχή,
στην εγκόσμια πίκρα.

Και διαψεύδομαι.

         
                          Κική Δημουλά


photo by @olanap


Παρασκευή 6 Μαρτίου 2015

ΣΤΙΓΜΗ




Τυχαία γεγονότα , λόγια ασήμαντα , πρόχειρες αποφάσεις
 το πρωί
μηδαμινοί ισολογισμοί το βράδυ , κάτι όνειρα , κάποιες πράξεις-και
τέλειωσε η ζωή.
Μια στιγμή θε μου , μόνο μια στιγμή , έστω άναρθρη , σαν
τη κραυγή ενός ζώου
μια στιγμή ολάκαιρη , περ'απ ' τις καθημερινές μας
δυνατότητες ,
μια στιγμή απόλυτη , απαράδεκτη , κατακρεουργημένη , άναυδη ,
σαν το ένστιχτο
την ώρα που πεθαίνουμε.

                                                                 Τάσος Λειβαδίτης

photo by @olanap

Τρίτη 3 Μαρτίου 2015

ΗΧΩ ΣΤΟ ΧΑΟΣ






Όλα είναι ωραία
όλα είναι αγάπη κι αγάπης πόθος
τα ξεφυλλά.
Τόσο είναι ωραία καθώς πεθαίνουν
τόσο μοιραία
και σιωπηλά.

Έχω μια χάρη.
Στην άνθησή μου φορώ στεφάνι
το μαρασμό.
Έχω μια χάρη.Τι μου' χουν δώσει
και μου' χουν πάρει
το γιορτασμό;

Γιατί πεθαίνω
γίνομαι ωραία, γίνομαι η αγάπη
που την ποθούν.
Κι' όλο πεθαίνω.Γύρω μου τ' άνθη
να τα πληθαίνω
 να μαραθούν!

Χάρμα κι' ο πόνος.
Στο βλέφαρό μου λάμπει το δάκρι
του σπαραγμού.
Χάρμα κι' ο πόνος κι' ας αξιώθει
να γίνει θρόνος
του στοχασμού.

'Εχω μια φλόγα
και πλάι η καρδιά σου, βουβή ικεσία,
μου τη ζητά.
Έχω μια φλόγα και δε μου ανήκει.
Τη μοίρα ευλόγα,
δεν απατά.

Αυτή είναι η μοίρα
που μ' ομορφαίνει, αυτή είναι η φλόγα
του εξιλασμού.
Αυτή είναι η μοίρα μου, μη μ'αγγίζεις.
Φορώ τα μύρα
του χωρισμού!

Όλα ειν' ωραία
όλα είναι αγάπη κι' αγάπης πόθος
τα ξεφυλλά.
Τόσο είν' ωραία καθώς πεθαίνουν
τόσο μοιραία
και σιωπηλά.

                                  Μαρία Πολυδούρη

photo by @olanap

Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2015

Ο ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟΣ



















Τραγουδούσαμε τον κόσμο που θα' ρθει.
Τον τραγουδούσαμε μεθυσμένα
Σχεδόν ερωτικά
Σαν τα έκθαμβα παιδάκια
Που βγαίνουν στην εξοχή.

Τον τραγουδούσαμε γλυκά , παθητικά.
Του πλέκαμε ολόχρυσα στεφάνια
Απ' τα μαλλιά των κοριτσιών του Άουσβιτς.
(Είχαν περισσέψει κάτι τόνοι
Κι' απομέναμε άνεργοι οι αργαλιοί).

Τον τραγουδούσαμε αγγελικά
Με θαμπωμένα μάτια
Και ξαναμένα μάγουλα
Σχεδόν ερωτικά.

Λησμονήσαμε οι καημένοι πως οι έρωτες
Είναι κάτι ιππότες τυφλοί
Και πως το πάθος πάει καβάλα στις φωτιές.
Ξεχάσαμε πως οι νέοι κόσμοι
Είναι φτιαγμένοι από παλιούς σκελετούς.
Και ξεχάσαμε προπάντων
Πως νέοι κόσμοι , στο βάθος , δεν υπάρχουν.
Όπως δεν υπάρχουν και νέα ερείπια.
Πως κείνα που σίγουρα υπάρχουν
Είναι οι καινούργιες απάτες
Και τα καινούργια ψευδώνυμα.

Και ξεχάσαμε ακόμη πιο πολύ,
Πως ο κόσμος που καρτερούσαμε
Είχε βαρειά αποκοιμηθεί
Κάτω από το μανητάρι της Χιροσίμας.
Και πως αντίς για σιτάρι εφέτος
οι ζευγολάτες θα θερίζανε καρκίνους.

Δεν ξέραμε ότι ο καινούργιος κόσμος
Σφαδάζει μες το παλιό του κέλυφος
Και πως κάθε μέρα που στουπώνουν τις ρωγμές
Για να μην ανέβει στο φως
Και λυώσει τη πίσσα.

Και τότε...τι θα γίνουν οι καημένοι οι άνθρωποι
Χωρίς τη καθημερινή δόση-
της πίσσας τους;

                                             Μενέλαος Λουντέμης


photo by @olanap
                                              

Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015

ΠΑΡΕ ΤΑ ΔΩΡΑ...

















Πάρε τα δώρα της ψυχής σου να' ρθεις.
Σου ετοίμασα τη μαύρη κάμαρά μου.
Στον κήπο μας αρρώστησεν ο Μάρτης,
και αρρώστησεν ο Μάρτης στη καρδιά μου.

Πάρε του πόνου σου τη σμύρνα κι' έλα.
Όλα θε να σ' αρέσουν, έχω κόψει
το ρόδο , στο παράθυρο , που εγέλα
την αυστηρή μου βλέποντας την όψη.

Πάρε απαλά τον οίχτο σου να φτάσεις,
και πάρε του καημού σου τη γαλήνη.
Στα μάτια μου το χέρι θα περάσεις,
το βραδινό μου δέος για ν' απαλύνει.


                         Κώστας Καρυωτάκης

photo @olanap


Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2015

ΑΠΟΓΕΥΜΑ





Ένα κομμάτι άνεμος που έπεσε στο δρόμο
κάθισε κι' έπαιξε
στα σύρματα του ηλεκτρικού
μια μελωδία σιγανή
αφιερωμένη στη διάθεσή μου.
Αυτή για μια στιγμή μονάχα
ανασηκώθηκε και κοίταξε...
ύστερα αμετάπειστη και αδιάφορη
ξαναβυθίστηκε εντός μου.

                                              Κική Δημουλά

photo by @olanap

Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2015

ΠΑΡΑΜΥΘΙ



Ήτανε μια φορά ...κάποια πεντάμορφη,
πιο διάφανη κι'απ' τις δροσιές ακόμα.
Δυο στάλες ουρανός ήταν τα μάτια της...
Μια μέρα οι ουρανοί βρεθήκαν χώμα...

Ήτανε μια φορά ένα Βασιλόπουλο...
Το μύρωσε η αγάπη η ξεγελάστρα.
Την άβυσσο , τ ' αστέρια , ο νους του χάιδευε...
Μια νύχτα δεν αντίκρυσε πια τ 'αστρα...

Ήτανε κι ' ένας πύργος γιγαντόσωμος!
Στεφάνια είχε τα σύννεφα , τη νίκη...
Προχτές , καθώς εσκάλιζα στη θάλασσα ,
ευρήκα από τον πύργο ένα χαλίκι...

Ήτανε μια φορά...Και τι δεν ήτανε..
Μα τι να πω;Τριγύρω δες τη φύση:
τόσα μεγάλα κι ' όμορφα , κι' εχάθηκαν,
και τιο μικρό τραγούδι μου θα ζήσει;


                                                             Ναπολέων Λαπαθιώτης

photo by @olanap

Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2015

ΕΚΑΤΟ ΦΩΝΕΣ


















Από τα ξένα μάτια πάντα αποσκεπάζουμε
τον πιο δικό μας τον καημό , την πιο ιερή φροντίδα, 
φυλάμε στα σκοτάδια κάποιο μπάλσαμο
που το πειράζει και η δειλότερη αχτίδα.
Και κάποτε φυτρώνει μες ' τα σπλάχνα μας
κι ' αναταράζει κάποτε το λογισμό μας
κάτι θλιμμένο τόσο ή τόσο φοβερό
που το κρατάμε μυστικό κι από το ίδιο εγώ μας!

                                                                       
                                                      Κωστής Παλαμάς

photo by @olanap

Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2015

ΦΥΛΛΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ


















Ποιός ξέρει τι θα συμβεί αύριο , ή ποιός έμαθε ποτέ τι συνέβη χτές,
τα χρόνια μου χάθηκαν εδώ κι 'εκεί , σε δωμάτια , σε τρένα , σε
όνειρα
αλλά καμιά φορά η φωνή μιας γυναίκας καθώς βραδιάζει μοιάζει
με το αντίο μιας ηλικίας που τέλειωσε
και οι μέρες που σου λείπουν , ώ Φεβρουάριε , ίσως μας αποδοθούν
στον παράδεισο-
συλλογιέμαι τα μικρά ξενοδοχεία όπου σκόρπισα τους στεναγμούς
της νιότης μου
ώσπου στο τέλος δεν ξεφεύγει κανείς , αλλά και να πάει που;
κι ο έρωταςείναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο
ένας τον άλλον-
Κύριε , αδίκησες τους ποιητές δίνοντάς τους μόνο έναν κόσμο ,
κι όταν πεθάνω θα ' θελα να με θάψουν σ ' ένα σωρό από φύλλα
ημερολογίου
για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.
Κι ' ίσως ότι μένει από μας να 'ναι στην άκρη του δρόμου μας
ένα μικρό μη με λυσμόνει.
                                             
                                                                   
                                                                      Τάσος Λειβαδίτης



photo by @olanap