Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015

ΠΑΤΡΙΔΕΣ



Όπου βογγάει το πολυκάραβο λιμάνι
απ' άγριο κύμ' απλώνεται δαρμέν' η χώρα,
και δε θυμάται μήτε σαν ονείρου πλάνη
τα πρωτινά μετάξια της τα πλουτοφόρα.

Πολύκαρπα τ' αμπέλια την πλουτίζουν τώρα,
το κάστρο της φορεί , παλαιικό στεφάνι,
δίψα του ξένου , Φράγκου , Τούρκου , από την ώρα
που το διπλοθεμέλιωσαν οι Βενετσάνοι.

Ένα βουνό αποπάνω της αγρυπνοστέκει,
κι ο Παρνασσός λευκοχαράζει στον αέρα
βαθιά , κι' ο ρουμελιώτης ο ζυγός παρέκει.

αυτού πρωτάνοιξα τα μάτια μου στη μέρα,
κ' η μνήμη μου σαν όνειρο του ονείρου πλέκει
γλυκειά μισοσβησμέν' εικόνα , μια μητέρα.

                                          Κωστής Παλαμάς




photo by @olanap

Τρίτη 17 Μαρτίου 2015

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΣΩΠΑΙΝΕΙ



         


Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη ενός ατέλειωτου χωρισμού
κι' εγώ έζησα σε νοικιασμένα δωμάτια , 
με τις σκοτεινές σκάλες του που οδηγούνε στο άγνωστο
που με τις μεσόκοπες σπιτονοικοκυρές που αρνούνται,
κλαίνε λίγο και ύστερα ενδίδουν και τ' άλλο πρωί αερίζουν το σπίτι
απ' τους μεγάλους στεναγμούς , στα παλαιικά κρεβάτια
 με τα πόμολα στις τέσσερις άκρες ,
πλάγιασαν και ονειρεύτηκαν πολλοί περαστικοί αυτού του κόσμου
κι' ύστερα αποκοιμήθηκαν, γλυκείς και απληροφόρητοι, σαν τους νεκρούς 
στα παλιά κοιμητήρια-
όμως
εσύ σωπαίνεις, 
γιατί δε μιλάς ,
πες μου γιατί ήρθαμε εδώ;
από που ήρθαμε;
Κι' αυτά τα ιερογλυφικά της βροχής πάνω στο χώμα
τι θέλουν να πουν;
Ω αν μπορούσες να τα διαβάσεις , όλα θ' άλλαζαν.

Όταν τέλος , ύστερα από χρόνια, ξαναγύρισα, δε βρήκα παρά τους
ίδιους έρημους δρόμους , το ίδιο καπνοπωλείο στη γωνιά
κι' ολόκληρο το άγνωστο την ώρα που βραδιάζει.


                                                                   Τάσος Λειβαδίτης

photo by @olanap

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2015

ΤΑΞΙΔΙ ΜΕΓΑΛΟΦΥΕΣ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟ



Όταν το βαπόρι σφύριξε "αναχώρηση"
Ήμουν ριγμένος στο αμπάρι
Και δεν είδα τον κόσμο να φεύγει.
Να επιστρέφει στην αρχή του
Στις πρώτες ώρες της δημιουργίας...

Στους θολούς κείνους καιρούς
Όπου όλα ήταν λάσπη και φωτιά,
Που μέσα της έβραζαν ανάκατα
Όνειρα , ζώα και πουλιά.

Όταν σφύριξε το βαπόρι " αναχώρηση"
Εγώ ήμουν κοιμισμένος.Και δεν είδα
Να λύνουν τους κάβους
Και να μας κόβουν απ' τη ζωή.

Δεν ήξερα ότι προορισμός μας ήταν
Το " ταξίδι για το ταξίδι".
Κάτι σαν το φαντό της Πηνελόπης
Που όλο υφαίνεται και τελειωμό δεν έχει.

Ένας μοντέρνος πύργος της Βαβέλ ήταν
Που η πολυγνωσία
Ξεμώρανε τους οικοδόμους της
Και χτίσανε τον πύργο στο μυαλό τους.

Όταν το βαπόρι σφύριξε "αναχώρηση"
Δεν ήξερα πως φεύγουμε για την Ουτοπία
Και πως συντρίψαμε τις άγκυρες
Για να μη φτάσουμε ποτέ και πουθενά.

Την ώρα που σφύριξε το βαπόρι
Δεν έφυγε το βαπόρι.Έφυγε ο Κόσμος.

Τι καλά που χάσαμε τον κόσμο
Και δεν χάσαμε το βαπόρι!

                                  Μενέλαος Λουντέμης


photo by @olanap


Δευτέρα 9 Μαρτίου 2015

ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ



Επεκτείνομαι και βιώνω
παράνομα
σε περιοχές που σαν υπαρκτές
δεν παραδέχονται οι άλλοι.
Εκεί σταματώ και εκθέτω
τον καταδιωγμένο κόσμο μου,
εκεί τον αναπαράγω
με πικρά και απειθάρχητα μέσα,
εκεί τον αναθέτω
σ' έναν ήλιο
χωρίς σχήμα , χωρίς φως,
αμετακίνητο,
προσωπικό μου.
Εκεί συμβαίνω.

Κάποτε όμως,
παύει αυτό.
Και συστέλλομαι,
κι' επανέρχομαι βίαια
(προς καθησυχασμόν)
στη νόμιμη και παραδεκτή
περιοχή,
στην εγκόσμια πίκρα.

Και διαψεύδομαι.

         
                          Κική Δημουλά


photo by @olanap


Παρασκευή 6 Μαρτίου 2015

ΣΤΙΓΜΗ




Τυχαία γεγονότα , λόγια ασήμαντα , πρόχειρες αποφάσεις
 το πρωί
μηδαμινοί ισολογισμοί το βράδυ , κάτι όνειρα , κάποιες πράξεις-και
τέλειωσε η ζωή.
Μια στιγμή θε μου , μόνο μια στιγμή , έστω άναρθρη , σαν
τη κραυγή ενός ζώου
μια στιγμή ολάκαιρη , περ'απ ' τις καθημερινές μας
δυνατότητες ,
μια στιγμή απόλυτη , απαράδεκτη , κατακρεουργημένη , άναυδη ,
σαν το ένστιχτο
την ώρα που πεθαίνουμε.

                                                                 Τάσος Λειβαδίτης

photo by @olanap

Τρίτη 3 Μαρτίου 2015

ΗΧΩ ΣΤΟ ΧΑΟΣ






Όλα είναι ωραία
όλα είναι αγάπη κι αγάπης πόθος
τα ξεφυλλά.
Τόσο είναι ωραία καθώς πεθαίνουν
τόσο μοιραία
και σιωπηλά.

Έχω μια χάρη.
Στην άνθησή μου φορώ στεφάνι
το μαρασμό.
Έχω μια χάρη.Τι μου' χουν δώσει
και μου' χουν πάρει
το γιορτασμό;

Γιατί πεθαίνω
γίνομαι ωραία, γίνομαι η αγάπη
που την ποθούν.
Κι' όλο πεθαίνω.Γύρω μου τ' άνθη
να τα πληθαίνω
 να μαραθούν!

Χάρμα κι' ο πόνος.
Στο βλέφαρό μου λάμπει το δάκρι
του σπαραγμού.
Χάρμα κι' ο πόνος κι' ας αξιώθει
να γίνει θρόνος
του στοχασμού.

'Εχω μια φλόγα
και πλάι η καρδιά σου, βουβή ικεσία,
μου τη ζητά.
Έχω μια φλόγα και δε μου ανήκει.
Τη μοίρα ευλόγα,
δεν απατά.

Αυτή είναι η μοίρα
που μ' ομορφαίνει, αυτή είναι η φλόγα
του εξιλασμού.
Αυτή είναι η μοίρα μου, μη μ'αγγίζεις.
Φορώ τα μύρα
του χωρισμού!

Όλα ειν' ωραία
όλα είναι αγάπη κι' αγάπης πόθος
τα ξεφυλλά.
Τόσο είν' ωραία καθώς πεθαίνουν
τόσο μοιραία
και σιωπηλά.

                                  Μαρία Πολυδούρη

photo by @olanap