Όπου βογγάει το πολυκάραβο λιμάνι
απ' άγριο κύμ' απλώνεται δαρμέν' η χώρα,
και δε θυμάται μήτε σαν ονείρου πλάνη
τα πρωτινά μετάξια της τα πλουτοφόρα.
Πολύκαρπα τ' αμπέλια την πλουτίζουν τώρα,
το κάστρο της φορεί , παλαιικό στεφάνι,
δίψα του ξένου , Φράγκου , Τούρκου , από την ώρα
που το διπλοθεμέλιωσαν οι Βενετσάνοι.
Ένα βουνό αποπάνω της αγρυπνοστέκει,
κι ο Παρνασσός λευκοχαράζει στον αέρα
βαθιά , κι' ο ρουμελιώτης ο ζυγός παρέκει.
αυτού πρωτάνοιξα τα μάτια μου στη μέρα,
κ' η μνήμη μου σαν όνειρο του ονείρου πλέκει
γλυκειά μισοσβησμέν' εικόνα , μια μητέρα.
Κωστής Παλαμάς
photo by @olanap


