Τετάρτη 25 Μαΐου 2016

Εκείνο

Έρχονται ώρες , που ξαφνικά σε πλημμυρίζει ολάκαιρο
η νοσταλγία του ανέκφραστου-σαν τη θολή, αόριστη ανάμνηση
από τη γεύση ενός καρπού,πούφαγες κάποτε,
πριν χρόνια, σαν ήσουνα παιδί,
μια μέρα μακρινή , λιόλουστη- και θέλεις να τη θημηθής
κι όλο ξεφεύγει.Τα μάτια σου
γεμίζουν τότε απόνα θάμπος χαμένων παιδικών καιρών.
Η ίσως κι από δάκρυα.

Γι αυτό σας λέω , πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που κλαίει.
Είναι η στιγμή που σας απλώνει το χέρι του,
φιμωμένο και γιγάντιο,
Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί.

                                                  Τάσος Λειβαδίτης
photo by @olanap