Τετάρτη 25 Μαΐου 2016

Εκείνο

Έρχονται ώρες , που ξαφνικά σε πλημμυρίζει ολάκαιρο
η νοσταλγία του ανέκφραστου-σαν τη θολή, αόριστη ανάμνηση
από τη γεύση ενός καρπού,πούφαγες κάποτε,
πριν χρόνια, σαν ήσουνα παιδί,
μια μέρα μακρινή , λιόλουστη- και θέλεις να τη θημηθής
κι όλο ξεφεύγει.Τα μάτια σου
γεμίζουν τότε απόνα θάμπος χαμένων παιδικών καιρών.
Η ίσως κι από δάκρυα.

Γι αυτό σας λέω , πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που κλαίει.
Είναι η στιγμή που σας απλώνει το χέρι του,
φιμωμένο και γιγάντιο,
Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί.

                                                  Τάσος Λειβαδίτης
photo by @olanap

Σάββατο 16 Απριλίου 2016

ΘΕΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΑ

Και μέσα στο κατάλευκο σεντόνι
τ' ασπρότερο κορμί Του ξεχωρίζει
σαν ήλιος που ένα σύννεφό του ζώνει
χιονάτο, κι'όμως πάντα πορφυρίζει.

Παρθένα τη ματιά Του γύρα απλώνει,
κι' η τόση σκοτεινιά που πλυμμυρίζει
μες τη σπηλιά κι' όξω στον κόσμο, λιώνει
στο βλέμμα Του που, φλόγα , τη φλογίζει.

Η Μάνα Του, στης γέννας Της το στρώμα,
Το σφίγγει σαν παιδάκι Της στα στήθια
και σαν Θεό Το προσκυνάει ακόμα.

Αγγελουδιών ειρηνοφόρα πλήθια,
μ' ευλάβεια σιγογέρνοντας μπροστά Του,
υμνούνε το γλυκάκουστο όνομά Του.


                            Κώστας Καρυωτάκης

photo by @olanap

                                                                                                                                                              

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2015

ΕΙΚΟΣΙ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Για ν' ακους εσύ
Οι λέξεις μου
κάποιες φορές λεπταίνουν
σαν τα ίχνη των γλάρων στην αμμουδιά.

Περιδέραιο, κουδούνι μεθυσμένο
για τ' απαλά σαν τα σταφύλια χέρια σου.

Και τις βλέπω μακρινές τις λέξεις μου
Πιο πολύ από δικές μου είναι οι δικές σου.
Σκαρφαλώνουν στον παλιό μου πόνο σαν κισσός.

Έτσι σκαρφαλώνουν στους νοτισμένους τοίχους.
Κι η αιτία είσαι εσύ γι΄αυτό το αιματηρό παιχνίδι.

Έτσι διαφεύγουν απ΄ τη σκοτεινή κρυψώνα μου.
Όλα γεμάτα από σένα, όλα γεμάτα.

Πριν από σένα κατοικούσαν τη μοναξιά που πιάνεις,
κι είναι συνηθισμένες από σένα πιο πολύ στη θλίψη μου.

Τώρα θα ήθελα να πουν αυτό που θέλω να σου πω
και συ να τις ακούς όπως θέλω να άκουγες εμένα.

                                                          Πάμπλο Νερούδα


photo by @olanap


Σάββατο 29 Αυγούστου 2015

ΣΕ ΠΑΛΑΙΟ ΣΥΜΦΟΙΤΗΤΗ

Φίλε η καρδιά μου τώρα σα να εγέρασε,
τελείωσεν η ζωή μου της Αθήνας,
που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε
και με τη πίκρα κάποτε της πείνας.

Δε θα' ρθω πια στο τόπο που πατρίδα μου
τον έδωκε το γιόρτασμα της νιότης,
παρά περαστικός, με την ελπίδα μου,
με τ'όνειρο που εσβήστη, ταξιδιώτης.

Προσκυνητής θα πάω κατά το σπίτι σου
και θα μου πουν δε ξέρουνε τι εγίνης.
Μ' άλλον μαζί θα ιδώ την Αφροδίτη σου
κι' άλλοι το σπίτι θα' χουν της Ειρήνης.

Θα πάω προς την ταβέρνα, το σαμιώτικο
που επίναμε για να ξαναζητήσω.
Θα λείπεις, το κρασί τους θα' ναι αλλιώτικο,
όμως εγώ θα πιω και θα μεθύσω.

Θ' ανέβω τραγουδώντας και τρεκλίζοντας
στο Ζάππειο που ετραβούσαμεν αντάμα.
Τριγύρω θα' ναι ωραία πλατύς ο ορίζοντας,
και θα' ναι το τραγούδι μου σαν κλάμα.

                                                     
                                                    Kώστας Καρυωτάκης

photo by @olanap

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015

Το υπόγειο




Αν άρχιζε ο Θεός μια μέρα να μετράει όσα έφτιαξε,
άστρα, πουλιά, σπόρους, βροχές, μητέρες, λόφους,
θα τέλειωνε ίσως κάποτε.Εγώ κάθομαι εδώ, ολομόναχος,
μέσα σε τούτο το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
και μετράω τα σφάλματα που έκανα, τις μάχες που έδωσα,
τις δίψες, τις παραχωρήσεις,
μετράω τις κακίες μου, κάποτε θαυμαστές, τις καλοσύνες μου
συχνά επηρμένες, μετράω, μετράω, δίχως ποτέ μου να τελειώνω-α, εσείς,
εσείς ταπεινώσεις, αλτήρες της ψυχής μου,
βαθύ, θρεπτικό ψωμί, αιώνιε πόνε μου,
όλη η δροσιά του μέλλοντος τραγουδάει μες τις κλειδώσεις μου
την ίδια ώρα που μου στρίβει το λαρύγγι η πείνα χιλιάδων φτωχών προγόνων,
κι ω ήττες, συντρόφισσές μου, που μέσα σε μια στιγμή
 με λυτρώσατε απ' τους αιώνιους φόβους της ήττας.

Είμαι κι' εγώ ένας Θεός μες στο δικό του σύμπαν, σε τούτο
το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει,
ένα σύμπαν ανεξιχνίαστο κι' ανεξάντλητο κι' απρόβλεπτο,
ένας θεός καθόλου αθάνατος,
γι' αυτό και τρέμοντάς από έρωτα για κάθε συγλονιστική ,
κι' ανεπανάληπτη στιγμή του.

                                                                   ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

phot by @olanap

Δευτέρα 22 Ιουνίου 2015

ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Είμαι το λουλούδι που σιγά το τρώει το κρυφό σαράκι .
Δε με τυραννάει το άγριο κακοκαίρι, όπως τ'αλλα εμένα
και της χλωμιασμένης μου όψης δε μαδάνε ένα ένα τα φύλλα.
Οι καλές οι μοίρες κ' οι κακές καρτέρι κι αν μώχουν στημένα.
σάμπως πεταλούδες να με τριγυρνάνε νοιώθω ανατριχίλα.

Είμαι το λουλούδι που σιγά το τρώει το κρυφό σαράκι .
Γέννημα και θρέμμα στην ψυχή μου μέσα το κακό φωλιάζει.
Και ζωή και χάρος είμαι, απ' τη γελάστρα τύχη δεν προσμένω.
Αψηλό κι' ωραίο στήνω το κορμί μου κι' άλλο δε μου μοιάζει.
Όμως όταν δείξω τις πληγές μου στ'αστρα θα' μαι πεθαμένο.

                                                                       
                                                               Μαρία Πολυδούρη

photo by @olanap