Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2015

Ο ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟΣ



















Τραγουδούσαμε τον κόσμο που θα' ρθει.
Τον τραγουδούσαμε μεθυσμένα
Σχεδόν ερωτικά
Σαν τα έκθαμβα παιδάκια
Που βγαίνουν στην εξοχή.

Τον τραγουδούσαμε γλυκά , παθητικά.
Του πλέκαμε ολόχρυσα στεφάνια
Απ' τα μαλλιά των κοριτσιών του Άουσβιτς.
(Είχαν περισσέψει κάτι τόνοι
Κι' απομέναμε άνεργοι οι αργαλιοί).

Τον τραγουδούσαμε αγγελικά
Με θαμπωμένα μάτια
Και ξαναμένα μάγουλα
Σχεδόν ερωτικά.

Λησμονήσαμε οι καημένοι πως οι έρωτες
Είναι κάτι ιππότες τυφλοί
Και πως το πάθος πάει καβάλα στις φωτιές.
Ξεχάσαμε πως οι νέοι κόσμοι
Είναι φτιαγμένοι από παλιούς σκελετούς.
Και ξεχάσαμε προπάντων
Πως νέοι κόσμοι , στο βάθος , δεν υπάρχουν.
Όπως δεν υπάρχουν και νέα ερείπια.
Πως κείνα που σίγουρα υπάρχουν
Είναι οι καινούργιες απάτες
Και τα καινούργια ψευδώνυμα.

Και ξεχάσαμε ακόμη πιο πολύ,
Πως ο κόσμος που καρτερούσαμε
Είχε βαρειά αποκοιμηθεί
Κάτω από το μανητάρι της Χιροσίμας.
Και πως αντίς για σιτάρι εφέτος
οι ζευγολάτες θα θερίζανε καρκίνους.

Δεν ξέραμε ότι ο καινούργιος κόσμος
Σφαδάζει μες το παλιό του κέλυφος
Και πως κάθε μέρα που στουπώνουν τις ρωγμές
Για να μην ανέβει στο φως
Και λυώσει τη πίσσα.

Και τότε...τι θα γίνουν οι καημένοι οι άνθρωποι
Χωρίς τη καθημερινή δόση-
της πίσσας τους;

                                             Μενέλαος Λουντέμης


photo by @olanap
                                              

Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015

ΠΑΡΕ ΤΑ ΔΩΡΑ...

















Πάρε τα δώρα της ψυχής σου να' ρθεις.
Σου ετοίμασα τη μαύρη κάμαρά μου.
Στον κήπο μας αρρώστησεν ο Μάρτης,
και αρρώστησεν ο Μάρτης στη καρδιά μου.

Πάρε του πόνου σου τη σμύρνα κι' έλα.
Όλα θε να σ' αρέσουν, έχω κόψει
το ρόδο , στο παράθυρο , που εγέλα
την αυστηρή μου βλέποντας την όψη.

Πάρε απαλά τον οίχτο σου να φτάσεις,
και πάρε του καημού σου τη γαλήνη.
Στα μάτια μου το χέρι θα περάσεις,
το βραδινό μου δέος για ν' απαλύνει.


                         Κώστας Καρυωτάκης

photo @olanap


Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2015

ΑΠΟΓΕΥΜΑ





Ένα κομμάτι άνεμος που έπεσε στο δρόμο
κάθισε κι' έπαιξε
στα σύρματα του ηλεκτρικού
μια μελωδία σιγανή
αφιερωμένη στη διάθεσή μου.
Αυτή για μια στιγμή μονάχα
ανασηκώθηκε και κοίταξε...
ύστερα αμετάπειστη και αδιάφορη
ξαναβυθίστηκε εντός μου.

                                              Κική Δημουλά

photo by @olanap

Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2015

ΠΑΡΑΜΥΘΙ



Ήτανε μια φορά ...κάποια πεντάμορφη,
πιο διάφανη κι'απ' τις δροσιές ακόμα.
Δυο στάλες ουρανός ήταν τα μάτια της...
Μια μέρα οι ουρανοί βρεθήκαν χώμα...

Ήτανε μια φορά ένα Βασιλόπουλο...
Το μύρωσε η αγάπη η ξεγελάστρα.
Την άβυσσο , τ ' αστέρια , ο νους του χάιδευε...
Μια νύχτα δεν αντίκρυσε πια τ 'αστρα...

Ήτανε κι ' ένας πύργος γιγαντόσωμος!
Στεφάνια είχε τα σύννεφα , τη νίκη...
Προχτές , καθώς εσκάλιζα στη θάλασσα ,
ευρήκα από τον πύργο ένα χαλίκι...

Ήτανε μια φορά...Και τι δεν ήτανε..
Μα τι να πω;Τριγύρω δες τη φύση:
τόσα μεγάλα κι ' όμορφα , κι' εχάθηκαν,
και τιο μικρό τραγούδι μου θα ζήσει;


                                                             Ναπολέων Λαπαθιώτης

photo by @olanap

Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 2015

ΕΚΑΤΟ ΦΩΝΕΣ


















Από τα ξένα μάτια πάντα αποσκεπάζουμε
τον πιο δικό μας τον καημό , την πιο ιερή φροντίδα, 
φυλάμε στα σκοτάδια κάποιο μπάλσαμο
που το πειράζει και η δειλότερη αχτίδα.
Και κάποτε φυτρώνει μες ' τα σπλάχνα μας
κι ' αναταράζει κάποτε το λογισμό μας
κάτι θλιμμένο τόσο ή τόσο φοβερό
που το κρατάμε μυστικό κι από το ίδιο εγώ μας!

                                                                       
                                                      Κωστής Παλαμάς

photo by @olanap

Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2015

ΦΥΛΛΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ


















Ποιός ξέρει τι θα συμβεί αύριο , ή ποιός έμαθε ποτέ τι συνέβη χτές,
τα χρόνια μου χάθηκαν εδώ κι 'εκεί , σε δωμάτια , σε τρένα , σε
όνειρα
αλλά καμιά φορά η φωνή μιας γυναίκας καθώς βραδιάζει μοιάζει
με το αντίο μιας ηλικίας που τέλειωσε
και οι μέρες που σου λείπουν , ώ Φεβρουάριε , ίσως μας αποδοθούν
στον παράδεισο-
συλλογιέμαι τα μικρά ξενοδοχεία όπου σκόρπισα τους στεναγμούς
της νιότης μου
ώσπου στο τέλος δεν ξεφεύγει κανείς , αλλά και να πάει που;
κι ο έρωταςείναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο
ένας τον άλλον-
Κύριε , αδίκησες τους ποιητές δίνοντάς τους μόνο έναν κόσμο ,
κι όταν πεθάνω θα ' θελα να με θάψουν σ ' ένα σωρό από φύλλα
ημερολογίου
για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.
Κι ' ίσως ότι μένει από μας να 'ναι στην άκρη του δρόμου μας
ένα μικρό μη με λυσμόνει.
                                             
                                                                   
                                                                      Τάσος Λειβαδίτης



photo by @olanap