Τραγουδούσαμε τον κόσμο που θα' ρθει.
Τον τραγουδούσαμε μεθυσμένα
Σχεδόν ερωτικά
Σαν τα έκθαμβα παιδάκια
Που βγαίνουν στην εξοχή.
Τον τραγουδούσαμε γλυκά , παθητικά.
Του πλέκαμε ολόχρυσα στεφάνια
Απ' τα μαλλιά των κοριτσιών του Άουσβιτς.
(Είχαν περισσέψει κάτι τόνοι
Κι' απομέναμε άνεργοι οι αργαλιοί).
Τον τραγουδούσαμε αγγελικά
Με θαμπωμένα μάτια
Και ξαναμένα μάγουλα
Σχεδόν ερωτικά.
Λησμονήσαμε οι καημένοι πως οι έρωτες
Είναι κάτι ιππότες τυφλοί
Και πως το πάθος πάει καβάλα στις φωτιές.
Ξεχάσαμε πως οι νέοι κόσμοι
Είναι φτιαγμένοι από παλιούς σκελετούς.
Και ξεχάσαμε προπάντων
Πως νέοι κόσμοι , στο βάθος , δεν υπάρχουν.
Όπως δεν υπάρχουν και νέα ερείπια.
Πως κείνα που σίγουρα υπάρχουν
Είναι οι καινούργιες απάτες
Και τα καινούργια ψευδώνυμα.
Και ξεχάσαμε ακόμη πιο πολύ,
Πως ο κόσμος που καρτερούσαμε
Είχε βαρειά αποκοιμηθεί
Κάτω από το μανητάρι της Χιροσίμας.
Και πως αντίς για σιτάρι εφέτος
οι ζευγολάτες θα θερίζανε καρκίνους.
Δεν ξέραμε ότι ο καινούργιος κόσμος
Σφαδάζει μες το παλιό του κέλυφος
Και πως κάθε μέρα που στουπώνουν τις ρωγμές
Για να μην ανέβει στο φως
Και λυώσει τη πίσσα.
Και τότε...τι θα γίνουν οι καημένοι οι άνθρωποι
Χωρίς τη καθημερινή δόση-
της πίσσας τους;
Μενέλαος Λουντέμης
photo by @olanap