Ποιός ξέρει τι θα συμβεί αύριο , ή ποιός έμαθε ποτέ τι συνέβη χτές,
τα χρόνια μου χάθηκαν εδώ κι 'εκεί , σε δωμάτια , σε τρένα , σε
όνειρα
αλλά καμιά φορά η φωνή μιας γυναίκας καθώς βραδιάζει μοιάζει
με το αντίο μιας ηλικίας που τέλειωσε
και οι μέρες που σου λείπουν , ώ Φεβρουάριε , ίσως μας αποδοθούν
στον παράδεισο-
συλλογιέμαι τα μικρά ξενοδοχεία όπου σκόρπισα τους στεναγμούς
της νιότης μου
ώσπου στο τέλος δεν ξεφεύγει κανείς , αλλά και να πάει που;
κι ο έρωταςείναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο
ένας τον άλλον-
Κύριε , αδίκησες τους ποιητές δίνοντάς τους μόνο έναν κόσμο ,
κι όταν πεθάνω θα ' θελα να με θάψουν σ ' ένα σωρό από φύλλα
ημερολογίου
για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.
Κι ' ίσως ότι μένει από μας να 'ναι στην άκρη του δρόμου μας
ένα μικρό μη με λυσμόνει.
Τάσος Λειβαδίτης
photo by @olanap
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου