Τετάρτη 25 Μαΐου 2016

Εκείνο

Έρχονται ώρες , που ξαφνικά σε πλημμυρίζει ολάκαιρο
η νοσταλγία του ανέκφραστου-σαν τη θολή, αόριστη ανάμνηση
από τη γεύση ενός καρπού,πούφαγες κάποτε,
πριν χρόνια, σαν ήσουνα παιδί,
μια μέρα μακρινή , λιόλουστη- και θέλεις να τη θημηθής
κι όλο ξεφεύγει.Τα μάτια σου
γεμίζουν τότε απόνα θάμπος χαμένων παιδικών καιρών.
Η ίσως κι από δάκρυα.

Γι αυτό σας λέω , πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που κλαίει.
Είναι η στιγμή που σας απλώνει το χέρι του,
φιμωμένο και γιγάντιο,
Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί.

                                                  Τάσος Λειβαδίτης
photo by @olanap

Σάββατο 16 Απριλίου 2016

ΘΕΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΑ

Και μέσα στο κατάλευκο σεντόνι
τ' ασπρότερο κορμί Του ξεχωρίζει
σαν ήλιος που ένα σύννεφό του ζώνει
χιονάτο, κι'όμως πάντα πορφυρίζει.

Παρθένα τη ματιά Του γύρα απλώνει,
κι' η τόση σκοτεινιά που πλυμμυρίζει
μες τη σπηλιά κι' όξω στον κόσμο, λιώνει
στο βλέμμα Του που, φλόγα , τη φλογίζει.

Η Μάνα Του, στης γέννας Της το στρώμα,
Το σφίγγει σαν παιδάκι Της στα στήθια
και σαν Θεό Το προσκυνάει ακόμα.

Αγγελουδιών ειρηνοφόρα πλήθια,
μ' ευλάβεια σιγογέρνοντας μπροστά Του,
υμνούνε το γλυκάκουστο όνομά Του.


                            Κώστας Καρυωτάκης

photo by @olanap