Το σούρουπο έχει πάντα τη θλίψη ενός ατέλειωτου χωρισμού
κι' εγώ έζησα σε νοικιασμένα δωμάτια ,
με τις σκοτεινές σκάλες του που οδηγούνε στο άγνωστο
που με τις μεσόκοπες σπιτονοικοκυρές που αρνούνται,
κλαίνε λίγο και ύστερα ενδίδουν και τ' άλλο πρωί αερίζουν το σπίτι
απ' τους μεγάλους στεναγμούς , στα παλαιικά κρεβάτια
με τα πόμολα στις τέσσερις άκρες ,
πλάγιασαν και ονειρεύτηκαν πολλοί περαστικοί αυτού του κόσμου
κι' ύστερα αποκοιμήθηκαν, γλυκείς και απληροφόρητοι, σαν τους νεκρούς
στα παλιά κοιμητήρια-
όμως
εσύ σωπαίνεις,
γιατί δε μιλάς ,
πες μου γιατί ήρθαμε εδώ;
από που ήρθαμε;
Κι' αυτά τα ιερογλυφικά της βροχής πάνω στο χώμα
τι θέλουν να πουν;
Ω αν μπορούσες να τα διαβάσεις , όλα θ' άλλαζαν.
Όταν τέλος , ύστερα από χρόνια, ξαναγύρισα, δε βρήκα παρά τους
ίδιους έρημους δρόμους , το ίδιο καπνοπωλείο στη γωνιά
κι' ολόκληρο το άγνωστο την ώρα που βραδιάζει.
Τάσος Λειβαδίτης
photo by @olanap
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου