Όταν το βαπόρι σφύριξε "αναχώρηση"
Ήμουν ριγμένος στο αμπάρι
Και δεν είδα τον κόσμο να φεύγει.
Να επιστρέφει στην αρχή του
Στις πρώτες ώρες της δημιουργίας...
Στους θολούς κείνους καιρούς
Όπου όλα ήταν λάσπη και φωτιά,
Που μέσα της έβραζαν ανάκατα
Όνειρα , ζώα και πουλιά.
Όταν σφύριξε το βαπόρι " αναχώρηση"
Εγώ ήμουν κοιμισμένος.Και δεν είδα
Να λύνουν τους κάβους
Και να μας κόβουν απ' τη ζωή.
Δεν ήξερα ότι προορισμός μας ήταν
Το " ταξίδι για το ταξίδι".
Κάτι σαν το φαντό της Πηνελόπης
Που όλο υφαίνεται και τελειωμό δεν έχει.
Ένας μοντέρνος πύργος της Βαβέλ ήταν
Που η πολυγνωσία
Ξεμώρανε τους οικοδόμους της
Και χτίσανε τον πύργο στο μυαλό τους.
Όταν το βαπόρι σφύριξε "αναχώρηση"
Δεν ήξερα πως φεύγουμε για την Ουτοπία
Και πως συντρίψαμε τις άγκυρες
Για να μη φτάσουμε ποτέ και πουθενά.
Την ώρα που σφύριξε το βαπόρι
Δεν έφυγε το βαπόρι.Έφυγε ο Κόσμος.
Τι καλά που χάσαμε τον κόσμο
Και δεν χάσαμε το βαπόρι!
Μενέλαος Λουντέμης
photo by @olanap

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου